Hoe gaat het met je? (4)

Slecht

Terug naar 1-2-3-4-5-6-7-8-9-10

Is dat echt zo? Focus je je niet teveel op 1 ding? Natuurlijk zijn er dingen die slecht gaan.
Maar kijk wat er in je leven goed gaat.
We hebben vaak een enorme negativity-bias en het helpt niet als je in woorden iedere keer benadrukt dat het 'slecht' gaat. Het gaat, da's belangrijker.
Probeer jezelf moed in te spreken.
Het kan beter, het zal beter.

Het belangrijkste: blijf meedoen. Ga geen mensen mijden: zoek mensen op waarbij je je prettig voelt. Maar ga niet naar de disco ofzo. Intieme, warme gezelschappen. Als je die kan vinden, dat heb je nu nodig. En ga dan niet lopen piepen en kraken, doe gewoon zo goed mogelijk mee.

Het leven is mooi

We begonnen hier...

Hoe gaat het met je? (3)

Heel erg slecht

Terug naar 1-2-3-4-5-6-7-8-9-10

Dat is naar. Als je erover kan praten met iemand, zonder een emotionele breakdown, dan is dat misschien het beste wat je kunt doen.
Weer even voelen, dat je gesteund wordt door een aantal mensen die in ieder geval begrijpen waar je nu zit. En je wellicht kunnen overtuigen van het feit dat je de kracht hebt om je lot weer in eigen hand te nemen. Om bij te sturen.
Het belangrijkste is, dit als iets tijdelijks te zien en
efficient om te gaan met je energie om de situatie te verbeteren.

Probeer het gewoon

We begonnen hier...

Hoe gaat het met je? (2)

Een van mijn slechtste momenten

Terug naar 1-2-3-4-5-6-7-8-9-10

Ok, dat klinkt ernstig. Als je echt depressief was geweest, had je op 1 geklikt.
Maar je zit er dicht tegenaan. Je kan je in ieder geval betere tijden herinneren.
Hou dat vast. Het was beter en het wordt vast ook weer beter.

Wellicht vanzelf, wellicht iets waar je wat aan moet doen, maar bedenk dan wel, dit is wellicht niet het moment, je voelt je nu niet goed. Je kunt beter wat stabieler zijn, voordat je wat gaat doen.
Wellicht voel je je machteloos, vermoed je dat er niks is dat je kunt doen. Uit je emoties en kijk of het daarna nog steeds zo is.

UITEN:

Ik denk dat het belangrijk is, dat we ook 'negatieve' emoties mogen voelen en uiten. Huilen is een gezonde functie van het menselijk lichaam en is onze manier om met verdriet om te gaan. Doe je het niet, dan ben je niet constructief bezig. Frustratie kun je uitschreeuwen. Boosheid moet je fysiek uiten. Mep maar eens flink op iets wat ertegen kan.

Je emoties verwerken, is iets wat moet gebeuren. Gewoon doen.

Daarna, als de mist is opgetrokken, dan is het tijd om iets te gaan doen.

En als je klaar bent voor de volgende stap

We begonnen hier...

Hoe gaat het met je? (1)

Nooit slechter geweest

Terug naar 1-2-3-4-5-6-7-8-9-10

Stop dan met internetten en ga DIRECT aan de slag.

Het kan beter worden, geloof dat!

Stap 1 is: Ga de natuur in en beweeg!

Ik ben depressief geweest en kreeg dit advies. Het is te simpel en het kan niet werken. Maar geloof me: het doet iets met je. En de natuur is een plek waar al die deprimerende dingen even NIET zijn. Ga naar het water, het bos of de hei. Omring jezelf met natuur, zonder je even af van andere mensen. Je hoeft niks. Alleen bewegen.
Bewegen zorgt voor endorfinen. Het is in feite jezelf drogeren er even niet zijn. Als je moet sjokken, sjok dan, als het pijn doet, verbijt dan de pijn, maar doe iets en hou je wereld klein.. Denk niet verder dan de volgende boom of struik, de volgende stap, de volgende ademhaling.
Dat kun je. Leef toe naar dat moment en dan weer naar de volgende. Overleef.
Als het regent: des te beter. Neem een paraplu mee en drijf voort in je prive-bubble.

Blijf dit doen, totdat je jezelf een twee kan geven.. Dit kan een paar dagen duren.
Duurt het langer, zoek dan zo snel mogelijk een arts.

En als je klaar bent voor de volgende stap

We begonnen hier...

Hoe gaat het met me?

Dit werd de laatste tijd nogal eens aan mij gevraagd.

We horen deze vraag niet echt en zeggen: "Goed". En dat is prima, want het wordt ook niet echt gevraagd, men verwacht geen doordacht antwoord.
Soms zeggen we: "Fantastisch" en bij mij betekent dat: "ik wil er niet over nadenken, maar er is net iets leuks gebeurd en ik kan even nergens anders aan denken"
En heel, heel soms zeg ik: "Niet zo goed" en dan bedoel ik: "Je zou eigenlijk moeten weten dat dit met me aan de hand is.", of ik zeg "naar omstandigheden goed", als ik ervan uitga, dat iemand het wel weet.
En voel ik me echt rot, dan zeg ik het gewoon: "slecht". Dat vindt niet iedereen even prettig.

Maar eigenlijk is het een vraag, die je jezelf regelmatig zou kunnen stellen. Dit aangezien je de enige bent die ECHT geinteresseerd is in en gebaat is bij een uitgebreider antwoord.

Dus... Op een schaal van 1 tot 10, hoe gaat het met me?
Klik op de betreffende link hieronder:

1. Nooit slechter geweest
2. Een van mijn slechtste momenten
3. Heel erg slecht
4. Slecht
5. Niet goed
6. Goed
7. Eigenlijk best goed
8. Heel goed!
9. Ik voel me fantastisch!
10. Ik kan me niet herinneren wanneer ik me beter voelde.

Mijn teddyberen

Als kind had ik een teddybeer. Ik hield van hem en hij van mij.
En toen kwam ik erachter, dat mijn teddybeer
een stukje stof was met een paar kraaltjes als ogen en een vulling van schuimrubber.

Ik weet nog, dat ik me daar schuldig over voelde.
Dat ik niet kon verdragen, dat mijn teddybeer mij aankeek,
Omdat ik wist, dat hij niet echt was en het gevoel had, dat hij dat aan me merkte.

Dus zette ik hem met zijn gezicht naar de muur. Ik kon mezelf er niet toe brengen hem
weg te doen, want dat zou de gevoelens van liefde ontkennen, die ik had.
En ook die ik had ervaren. De veiligheid, de geborgenheid.

Allemaal illusies. Twee oogjes op een lapje stof en we zien een gezicht.
Het mannetje in de maan. Jezus in een tosti. We zien nu eenmaal
altijd patronen, als ze er niet zijn. En we versterken patronen die er zijn.

Allemaal illusies. Maar het ergst van alles was, dat het zo echt voelde.
Dat ik het verschil niet voelde. En dan moet ik mezelf de vraag stellen:
"Hoeveel procent van ieder mens om mij heen is een teddybeer?"

Hoeveel van wat ik van mensen zie, is mijn eigen invulling?
Hoeveel van wat ik zie is echt? Hoeveel komt uit mezelf?
Is alle liefde nep? Bestaat het eigenlijk wel?

Maar maakt het uit? Het gevoel van liefde dat ik voelde was echt.
En dat is logisch: Als ik mijn teddybeer knuffelde, knuffelde ik mijzelf.
Verder was er niemand. Ik voelde dus mijn eigen liefde voor mezelf.

Ik kom tot de conclusie, dat alle liefde, liefde voor jezelf is.
En dat alle haat, zelfhaat is.
Alle irritatie die je voelt, ongeduld over je eigen gedragspatronen.

Mensen zijn voor het overgrote deel teddyberen.
Maar maakt dat uit? Als het allemaal niet echt is, mag ik kiezen.
Mag ik kiezen of ik mijn leven leef in liefde of in ergernis.

Manus Manum Lavat

„manus manum lavat, dies diem docet“ in het Nederlands: De (ene) hand wast de (andere) hand, de (ene) dag leert/doceert de (andere) dag. Een latijns spreekwoord door Seneca. Hij schijnt het weer te hebben van een Griekse dichter.

Het is een raadselachtige uitspraak.

Door de jaren heen hebben veel mensen over de betekenis hiervan gespeculeerd. Waaronder Goethe. Dus ik voeg me in een rijtje illustere figuren. Ik zie er het volgende in:

De hand wast de hand: Een hand kan niet de andere wassen, zonder dat de ander de een wast. Kortom: het is een actie die wederkerig is.

Dit doet vermoeden dat dit ook geldt (volgens Seneca) voor de dag, die de dag leert.

Maar wat betekent dit? 

Als er twee dagen zijn is er een in het verleden, een in de toekomst. Net zo goed, als er bij handen een linker- en een rechterhand is.

Dus wat het verleden van de toekomst leert, leert de toekomst van het verleden.

Nou zou je dit kunnen zien als gewoon een verklaring van het terugkeren van trends, zoals de jaren twintig nu weer populairder worden.

Maar ik zie er nog wat anders in:

Als het dagen zijn van dezelfde persoon, net als handen van dezelfde persoon, wat gebeurd er dan?

Ik in het heden leer van het verleden, dat is logisch. Ik in het verleden kan toch niet leren van ik in de toekomst? Dat lijkt onmogelijk op het eerste gezicht.

Maar ik in het verleden bestaat niet meer. Het enige wat er van hem over is, is de herinnering van ik in het heden. Die ik, die weet meer van het heden en dus van de toekomst van ik in het verleden.

De herinnering van die ik weet dus meer, dan de ik toen..

Voila, het verleden leert van de toekomst.

Maar goed, waarom is dat interessant? Omdat de ik in het verleden, zoals ik me hem kan herinneren dus nooit bestaan heeft. Ik kan het niet helpen, dat ik 'hindsight' heb, zoals de Engelsen dat zeggen. Ik kan het niet helpen dat ik mijn herinneringen verander en daarmee snij ik mijn enige band met het verleden door

Ik weet dat het er moet zijn, maar ik heb geen idee wat er daadwerkelijk gebeurd is. Soms zie je opeens dingen in een ander licht.

Maar voor het heden betekent het ook iets: wat ik ook nu denk te beleven, in de toekomst zal ik daar anders over denken. Hetgeen betekent dat het heden ook niet bestaat, dat wat ik nu denk te weten, alleen maar de kennis van dit moment is.

En zo stommelen wij blind door het leven.